Niedawno skończyłam trzydziestkę i gdzieś między jednym projektem w pracy a drugim poczułam, że moje życie stało się dziwnie przewidywalne. Budzik, kawa, laptop, kanapa, serial. Czasem spacer z psem, czasem zakupy. Zero niespodzianek. Wszystko miało plan, grafik, a moje myśli chodziły utartymi ścieżkami. Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio zrobiłam coś, co mnie zaskoczyło. No i któregoś czwartku, po koszmarnym dniu zdalnych spotkań, zajrzałam do telefonu i zamiast scrollować social media, kliknęłam w coś zupełnie innego.
To nie było tak, że wcześniej nie próbowałam. Kilka lat temu, gdy studia, życie na dwa etaty i wieczny niedoczas, zdarzyło mi się raz czy dwa zagrać przez przypadek, bez refleksji i bez emocji. Przegrałam drobne pieniądze, zapomniałam o sprawie. Ale teraz czułam, że potrzebuję odskoczni, czegoś lekkiego, co nie będzie wymagało ode mnie syna stresu ani myślenia o konsekwencjach. Kolega z pracy rzucił kiedyś w rozmowie, że wchodzi na vavada pl i że to dobre miejsce na chwilę oddechu. Słowo oddech utkwiło mi w głowie i tego wieczoru, z kubkiem ciepłej herbaty, weszłam tam pierwszy raz od dawna.
Muszę przyznać, że od razu spodobał mi się design tej strony. Nie było tego przytłaczającego chaosu, kolorów, które krzyczą, i okienek, które atakują ze wszystkich stron. Wszystko wyglądało przejrzyście, jakby ktoś przemyślał to pod kątem zwykłego człowieka, który po prostu chce odpocząć. Postanowiłam postawić na prostotę – wybrałam kilka rund jakiegoś automatycznego pokera, obstawiłam niewielkie kwoty i pozwoliłam, żeby gra toczyła się własnym rytmem. Włączyłam muzykę w tle, położyłam telefon na poduszce i patrzyłam, jak los miesza karty. Nie wygrałam wiele tej pierwszej nocy, ale to nie miało znaczenia. Miałam wrażenie, że czas na te pół godziny przystanął, a ja nie myślałam o raportach ani o tej całej rosnącej stercie maili.
Zaczęłam wracać tam częściej. Zazwyczaj dwa, trzy wieczory w tygodniu, gdy dzieci szły spać wcześniej, a mój dom pogrążał się w ciszy. Chciałam podkreślić jedną rzecz – nigdy nie goniłam za ogromnymi wygranymi. Nie marzyłam o jachtach ani o tym, że spłacę hipotekę jedną rundą. Traktowałam grę jak ciekawe spotkanie z nieprzewidywalnością w bezpiecznych ramach. Czasem wygrywałam na tyle, że pozwalałam sobie następnego dnia kupić lepsze kakao do kawy czy sobie czy owoce, które zwykle omijałam ze względu na cenę. To była taka drobna przyjemność, ale miała smak nagrody, która pojawiła się znikąd.
Tamten piątek pamiętam bardzo dobrze. Siedziałam z telefonem na balkonie, bo wieczór był wyjątkowo ciepły. Miałam za sobą trudny tydzień – dwie ważne prezentacje, rozmowa z przełożonym o budżecie, a do tego moja przyjaciółka potrzebowała pomocy w przeprowadzce. Byłam po prostu zmęczona. Włączyłam stronę niemal odruchowo. Trochę się wahałam, czy mam ochotę, ale po chwili poczułam, że to dobry pomysł. Postawiłam niską stawkę, może kilka złotych. I wtedy, bez żadnych fajerwerków, bez specjalnej ceremonii, trafiłam na taki zestaw symboli, który dał mi wygraną. Nie była to wielka fortuna, kilka stówek, które mogłyby zniknąć w mgnieniu oka. Ale towarzyszyło temu uczucie, które trudno opisać. Coś jak frajda dziecka, które znajduje czekoladę w niespodziance. Uśmiechnęłam się sama do siebie i przez chwilę miałam ochotę zadzwonić do wszystkich z tą nowiną.
Potem bywało różnie. Były wieczory, kiedy traciłam trochę więcej, niż planowałam – choć zawsze mieściłam się w swojej granicy rozsądku. Najważniejsze, że nauczyłam się patrzeć na to bez goryczy. Zrozumiałam, że to nie jest miejsce ani sposób na zarabianie, ani tym bardziej na ucieczkę od problemów. U mnie to był taki celowy wybór, żeby przeżyć coś, czego nie da się zaplanować, mieć kontrolę nad zainwestowaną kwotą i umieć powiedzieć dość. Nie traktuję gry jak wyścigu ani jak walki z kasynem. Traktuję ją jak rzut monetą w towarzystwie przyjaznej aplikacji, gdzie stawką jest moja dobra zabawa, a nie moja przyszłość finansowa.
Jedna z moich koleżanek zapytała kiedyś ze zdziwieniem, czy to nie ryzykowne, że wchodzę do sieciowej gry hazardowej bez żadnego powodu. A ja odpowiedziałam, że może ryzykowne jest poddanie się nudzie albo myślenie, że każdy wieczór musi być produktywny. Czasami potrzebujemy czegoś, co poruszy myślami, co sprawi, że na chwilę nie będziemy słyszeć własnych trosk. U mnie to działa. Gdy gram, skupiam się na prostych zasadach każdej rundy. To trochę jak czytanie kryminału – wiem, że wydarzy się coś zaskakującego, ale nie wiem, kiedy dokładnie.
Może ktoś powie, że to dziwne hobby jak na dorosłą kobietę z pracą na etacie. Ale ludzie grają w krzyżówki, zbierają puzzle po dziesięć tysięcy elementów albo oglądają telenowele. Ja odnajduję przyjemność w tym, że nie mam wpływu na wynik, a mimo to czuję się sprawczo, bo to ja ustalam, kiedy przestaję. Ostatnio zabrałam się za naukę hiszpańskiego i wieczorem, po lekcjach, zdarza mi się nagrodzić siebie serią prostych spinów. Brzmi może zabawnie, ale naprawdę to pomaga mi domknąć dzień. Po takiej chwili idę spać z jaśniejszą głową, bez napięcia, że musiałam zrobić coś jeszcze.
Smutne byłoby życie, w którym wszystkie emocje są zaplanowane. Przypadek ma w sobie piękno, jeśli nie oddajemy mu całej kontroli. Kiedyś mocno się bałam podejmowania ryzyka, także w normalnych, codziennych sytuacjach. Bałam się próbować nowych rzeczy na wypadek, gdyby mi nie wyszło. Z czasem zrozumiałam, że nawet przegrana w takiej małej, internetowej grze uczy czegoś ważnego: że można przegrać bez dramatu, że można wrócić do domu i po prostu napić się herbaty. Może właśnie dlatego czuję, że moje podejście jest zdrowe. Nie udaję, że nie istnieje ryzyko, ale też nie pozwalam strachowi odbierać mi radości z tego, co ciekawe i niepewne.
Dziś rano widziałam, jak mój syn przygotowuje się do swojego małego turnieju szachowego w szkole. Pytał, czy stresowałam się kiedyś przed sprawdzianami. Uśmiechnęłam się, bo przypomniałam sobie, jak tuż przed ważną rozmową o awansie potrzebowałam chwili oddechu i właśnie na ekranie telefonu zagrałam trzy szybkie rundy. Wiecie co? To mi pomogło zdystansować się do presji. Poszłam na spotkanie spokojniejsza i bardziej rozmowna. Nie twierdzę, że to magia, ale poczucie, że mam swoją małą, prywatną sferę, w której nie wszystko jest poważne i istotne, dodaje mi skrzydeł.
Na koniec powiem tak. Każdy potrzebuje czegoś, co będzie go cieszyć bez bycia wielkim przedsięwzięciem. Dla mnie takim miejscem stała się ta platforma i wracam tam z uśmiechem. To nie jest moja codzienność, nie jest rutyna. To raczej dobra książka na wieczór albo film, który chcę obejrzeć jeszcze raz. Mam pełną świadomość ryzyka i swoje limity. I w tej świadomości czuję się naprawdę wolna. Może to śmieszne, ale myślę, że to jedna z tych rzeczy, których uczą nas gry – że życie składa się z wyborów, a nie każdego poddania się losowi trzeba się bać. Zwłaszcza gdy stawiasz mądrze.